Herken je dat? Dat je ‘sorry’ zegt terwijl dat eigenlijk helemaal niet terecht is? Dat je snel aan jezelf twijfelt want ‘jij zult het wel verkeerd zien’? Onnodig excuses maken schijnt een typisch vrouwendingetjes te zijn en ook ik blijk daar dus erg goed in. Stom, want hiermee straal je onnodig onzekerheid uit. Niet meer doen dus! Maar hoe dan?

Natuurlijk is ‘sorry’ zeggen op zich nog niet zo verkeerd. Met een terechte verontschuldiging toon je karakter en leiderschap. Je durft immers voor je fouten uit te komen. Maar te pas en te onpas excuses maken is dan weer net níet handig. Mensen nemen je minder snel serieus, vooral professioneel gezien.

Erkennen dat je fout zit maakt de positie van de ander sterker.

Jezelf verontschuldigen betekent erkennen dat je fout zit. Of dat nou terecht is of niet, het gevolg is dat je met je ‘sorry’ ruimte creëert voor onderhandeling. Het resultaat: een compromis. En daarmee kom je er slechter vanaf dan je in eerste instantie voor ogen had. Met je sorry lever je dus in en dat is echt niet altijd nodig.

Onnodig sorry zeggen.

Ik hoorde een dame in de bus laatst sorry zeggen tegen de buschauffeur. Hij was de halte voorbij gereden waar ze had willen uitstappen. “Sorry meneer, ik had er zojuist uit gemoeten.”

Uhh, wat? De dame had toch keurig op tijd op de STOP-knop gedrukt? De chauffeur reed door, híj zat fout. En dus biedt zij haar excuses aan?

Dit soort misplaatste excuses (vrijwel altijd door vrouwen) zie je maar al te vaak op de werkvloer. Niet oké, want hierdoor creëer je voor jezelf een underdog positie. Je trekt de schuld naar je toe, terwijl dat helemaal niet terecht is. Maar hoe komt dat nu?

Wetenschap toont aan: vrouwen maken sneller excuses.

Onderzoek toont aan dat vrouwen iets veel sneller aanstootgevend vinden dan mannen. Gooi daar een flinke dosis over-analyseren bij – want daar zijn we maar al te goed in – en we gaan aan onszelf twijfelen. En als gevolg dáár weer van komen de excuses. Wetenschappelijk gezien verklaarbaar, maar nog steeds niet handig.

Aan jezelf twijfelen terwijl de baan al binnen is. Herkenbaar?

Heb je eindelijk die baan binnen, vraag je je stiekem af of je wel de juiste kwalificaties hebt. Alsof je dan nog lekker zelfverzekerd aan je eerste werkdag begint. Niet dus! De kans dat je je op voorhand verontschuldigt voor mogelijke tekortkomingen is groot. Uit zelfbescherming, zo lijkt het. We halen onszelf naar beneden zodat anderen dat niet kunnen doen. Heel herkenbaar, maar zo zwart op wit wordt het destructieve effect hiervan pijnlijk duidelijk.

Minder succesvol door sorry te zeggen.

En destructief it is! Onze angst om niet aardig gevonden te worden maakt ons minder succesvol. We willen maar al te graag sympathiek overkomen en doen daardoor nonchalant over ons eigen kunnen. Bescheidenheid siert de mens, maar tegelijkertijd haal je jezelf daarmee naar beneden. En denk je dat je daarmee verder komt? Nee dus!

Dus dames, wat meer ruggengraad mag best. Laten we niet meer zoveel bezig zijn met aardig gevonden worden, maar vertrouwen op ons eigen kunnen. Geen ‘sorry’s’ meer als een verontschuldiging niet op zijn plaats is.

En vergeet niet: stevig in je schoenen staan is iets heel anders dan onaardig zijn. Zeker weten dat je collega’s er ook zo over denken.

Liefs,

Anjo

 

39,95